Editor's Note - All Comments

re: Social Networking

myFri3nd — Thu, 08 May 2008 02:24:04 GMT

ลองเล่นของคนไทยบ้างซิ

..จะได้ไม่ตกเทรนด์ รับรองของคนไทยไม่แพ้ของนอกหรอก

re: จุดเปลี่ยนทีวีไทย

Roytavan — Wed, 09 Apr 2008 05:09:22 GMT

...ปัจจุบันนี้ คนไทยที่มีความรู้ส่วนใหญ่ก็มักจะติดตั้งเคเบิ้ลทีวี เพราะทิศทางการเสนอข่าวทาง Internet (นอกเครือข่ายของ Host ที่อยู่ในประเทศไทย ) และ Cable TV มีความเที่ยงตรงมากกว่า ขอบอกตรง ๆค่ะว่าไม่เคยดูข่าวไทยจาก TV ไทยเลย เพราะรู้สึกเบื่อ และทิศทางข่าวมักจะไทงเดียวกันหมด นอกจากนี้ นักข่าวรุ่นใหม่ ๆ เท่าที่เห็นและได้สัมผัส มักใช้วิธีลอกข่าวแล้วนำมา Revise ใหม่...ทั้งที่บางครั้งตัวเองก็ไม่ได้ไปทำข่าวนั้นเอง...เป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสถาบันสื่อมวลชน นอกจากนี้ บางครั้งก็เขียนจากความรู้สึกหรือคาดการณ์โดยขาดแหล่งข้อมูลอ้างอิงเพื่อนำมาวิเคราะห์ ... นี่คือความจริงของวงการข่าวในขณะนี้

การพัฒนาประเทศและเยาวชนจำเป็นอย่างยิ่งที่รัฐบาลจะต้องเปิดเสรีให้กับ TV และสื่อมวลชนทุกแขนง โดยเฉพาะสื่อด้าน

IT นอกจากนี้ต้องส่งเสริมเด็กไทยรุ่นใหม่ ๆ ให้ใช้ภาษาอังกฤษในชีวิตประจำวันให้เป็นภาษาที่ 2 ให้ได้ ไม่เช่นนั้นคนรุ่นใหม่ของเราจะล้าหลังไม่สามารถอ่านข่างหรือฟังข่าวและสิ่งต่าง ๆจากทั่วโลกได้

ส่วนเรื่องของ...กทช...และพรบ.ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการเผยแพร่ข่าวสารต้องเปิดกว้างใช้วิสัยทัศน์มุมมองแบบ Positive ในการกำหนดบทบัญญัติ ไม่ใช่ใช้ความคิดแบบพวก Conservative มาใช้...เวลาที่เรามานั่งอ่านบทบัญญัติทั้งหลายอันเกี่ยวข้องกับ...การเผยแพร่ข่าวสาร....เห็นแล้วก็ต้องกับมานั่งตั้งคำถาม...เขาเข้าใจเรื่องสิทธิและเสรีภาพของสื่อมวลชนจริงไหม...? หากสังเกตุให้ดีแม้ รัฐธรรมนุญฉบับปี 2550 นี่บางเรื่องกฎหมายลูกก็แย่...เช่น บทกำหนดเกี่ยวกับผู้ไปขอใช้สิทธิ์เลือกตั้งนอกเขต...เป็นต้น..

ลองหันไปมองเกาหลีใต้ปัจจุบันคนเกาหลีพัฒนามากก้าวเราหลายเท่าตัว สาเหตุ Cable TV มีมากกว่า 500 ช่อง ส่วน TV Online มีแทบทุกช่อง ทั้ง KBS MBC TBS SBS ARIRANG ect... ล้วนแต่ Global ทั้งสิ้น

...อย่างไรก็ตามก็ต้องขอฝากเรื่องวิธีการในการทำข่าวของสื่อมวลชน จรรยาบรรณของสื่อมวลชนทุกแขนงด้วย ว่าต้องพัฒนาคุณภาพของคนทำข่าวควบคู่ไปกับ การพัฒนาระบบ TV ทั้ง Cable และ Internet เช่นกัน...

ขอฝากข้อคิดเตือนใจที่ดีให้กับคนบนเส้นทางนี้ด้วยค่ะ

...วาทะแห่งท่านซิงหยุนต้าซือ...(เตือนใจสำหรับนักเขียน)

วาทะแห่งท่านซิงหยุนต้าซือ

.....คำพูดที่ไม่ไว้หน้า...

ไว้เกียรติ ไว้ศักดิ์ศรี

ประดุจมีดที่ปลิดชีพได้

ทำลายซึ่งอนาคตที่สดใสรุ่งโรจน์

อีกทั้งชีวิตอันงดงามแห่งวัยรุ่น

ไปอย่างไม่เหลือเศษ.....

...อักษรคำพูดสามารถพัดเป็นลม

อันอบอุ่นแห่งฤดูใบไม้ผลิ

แต่ก็สามารถตกเป็นหิมะ

ที่ทวีคูณความหนาวเหน็บในเหมันต์

การเปิดโปงความลับคนอื่น

การปลุกระดมสร้างความแตกแยก

โดยการป้อนความคิดที่เป็นอริให้กับมวลชน

คำพูดคำหนึ่งสามารถสร้างชาติได้

คำพูดคำหนึ่งก็สามารถ

ทำให้ชื่อเสียงศักดิ์ศรีของคน

เสื่อมเสียและพังทลาย....

.....คนที่ไม่มีศีลธรรมในใจนั้น

ไม่ต่างไปจากซากศพที่เดินได้...

....คน....เสมือนเกาะที่จมอยู่ในทะเลขยะ...

...แห่งกิเลสและความโลภ.....

...อาตมาเคยกล่าวไว้ว่า...

.... “ถ้าหากปลายปากกาของสื่อมวลชนมีศีลธรรม...

ก็สามารถฉุดช่วยไต้หวันได้ในปัจจุบัน

...และถ้าหากปากของผู้คนมีศีลธรรม

ไม่กล่าวคำพูดที่ขัดต่อสามัญสำนึก

ก็สามารถฉุดช่วยตัวเองได้”.....

คำพูดคำวิจารณ์หรือบทความ

ที่ไม่ตรงกับความจริงขัดต่อศีลธรรม

ไม่เพียงแต่จะทำให้ผู้ตกเป็นเหยื่อ

หรือเป้าหมายโจมตีเสียหาย เสียเปรียบ...

เสียศักดิ์ศรีถูกเหยียบย่ำทำลาย

อีกทั้งยังก่อให้เกิดกระแส

แห่งความมืดมนขึ้นในสังคม

ที่จะทำให้ผู้คนท้อแท้และสูญเสียกำลังใจ

ที่จะเป็นคนดีต่อไปในสังคม

การแถลงข้อมูลที่บิดเบือนความจริง.....

ทำให้สังคมที่เดิมผู้คนห่างเหินกันอยู่แล้ว

ยิ่งทวีความแตกแยกยิ่งขึ้น

และทำให้โลกที่เต็มไปด้วยความยากเย็นใบนี้

...ยิ่งหนาวเหน็บขึ้นเป็นทวีคูณ....

Venerable Master Hsing Yun of Fo Guang Shan

...วาทะนี้ผู้เขียนได้คัดลอกเก็บไว้นานกว่า 10 ปี เป็นวาทะที่ใช้เตือนใจสำหรับผู้ที่ใช้ชื่อว่า "นักเขียน" ...เพราะคมใดก็ไม่คมเท่าคมปากกา...เพราะ...ปลายปากกาของท่านสามารถฆ่าคนได้...ตราบจนถึงประวัติศาสตร์และจิตวิญญาณ...ยากนักที่จักลบเลือนได้..."นักเขียน"...จึงเป็นอาชีพที่มีบทบาทสำคัญที่สุดในสังคม...เพราะทุกอักษรที่จารึกลงบนแผ่นกระดาษนั้น ล้วนเป็นอักษรในประวัติศาสตร์ทั้งสิ้น

ด้วยความเคารพ

กาญจน์มุนี ศรีวิศาลภพ (ร้อยตะวัน)

re: ชัวร์ หรือ มั่วนิ่ม

auntja2000 — Thu, 27 Dec 2007 02:18:05 GMT

จริง ครับเห็นด้วย มันเป็นกลยุทธการตลาดซ้อนอยู่กับตัวสินค้าหรืออื่นๆ อีกที่หนึ่งซึ่งคนโดยทั่วๆ มักจะมองข้ามไปหรือจะมองไม่เห็นแม้กระทั่งตัวเจ้าของสินค้าเอง หรือตัวแทนโฆษณา เนื่องจากจุดมุ่งมุ่งหมายของงานและความพอใจสูงสุดของลูกค้า มันจะตอบโดยตัวมันเองอยู่แล้วว่าต้องการสำรวจอะไร หรือหาอะไร

re: ชัวร์ หรือ มั่วนิ่ม

PrInCEssOfDeViL — Sun, 18 Nov 2007 13:49:42 GMT

เมื่อ 4 ปีที่แล้ว ดิฉันเคยเข้าไปสมัครงานที่บริษัทนี้ จากการชักชวนของอาจารย์ในโรงเรียน แต่เมื่อได้เข้าไปทำงานกับบริษัทนี้ เป็นเวลาเกือบ 2 ปี กลับพบข้อเทจจริงหลายอย่างที่น่าข้องใจ

งานทุกๆชิ้น ก่อนวันเริ่มงาน 1 วัน มีการบรีฟงานว่าจะมีลำดับการสัมภาษณ์อะไรก่อนหลัง วิธีการชักชวนให้ลูกค้าให้สัมภาษณ์ วิธีการทำอย่างไรให้ลูกค้าไม่เกิดอาหารเบื่อหน่าย การถามคำถามที่กระชับและเข้าใจง่าย คำถามเปิดและปิด ซึ่งลูกค้าส่วนใหญ่ก้อไม่ค่อยได้ให้ข้อมูลอะไรมากมายนัก ส่วนใหญ่พนักงานสัมภาษณ์จะเขียนบางคำที่ลูกค้าตอบด้วยดินสอ สั้นๆ สำหรับคำถามแบบเปิด แล้วเมื่อเสร็จงานจะมาเรียบเรียงให้เป็นประโยคยาวๆด้วยปากกาอีกทีหนึ่ง ซึ่งก้อสังเกตุได้ว่าทำแบบนี้กันทุกคน บางงานถ้าทำสักสองสามวัน พนักงานก้อจะข้ามบางคำถามไป เพราะลูกค้าส่วนใหญ่จะตอบเหมือนๆกัน แล้วมาเขียนเองภายหลัง บางข้อถ้าลืมถามหรือถามข้ามไป ก็จะมาเขียนมั่วๆกันเอง แต่ละงานจะมีหัวหน้าไปคอยคุม 1 คน หัวหน้าจะเป็นผู้กำหนดว่าวันหนึ่งๆพนักงานคนไหนจะต้องสัมภาษณ์ให้ได้กี่คน งานบางชิ้น จะให้พนักงานหาลูกค้ามาก่อนแล้วจะมีการสุ่มโทรกลับไปเช็คว่าข้อมูลที่พนักงานสัมภาษณ์มานั้น ดิฉันเคยลองให้ญาติเป็นลูกค้าดิฉันในงานสำรวจตลาดของผ้าอ้อมยี่ห้อหนึ่ง ซึ่งคุณสมบัติของญาติดิฉันไม่ตรงตามที่ บ.ต้องการเลย แต่เราก็เตี๋ยมกันเรียบร้อย เผื่อมีการสุ่มโทรไป แล้วก็มีการสุ่มโทรไปจริงๆ แต่จับดิฉันไม่ได้หรอก เพราะดิฉันได้ทำการเตี๊ยมกับญาติไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ปรากฎว่างานชิ้นนี้ญาติดิฉันก็ได้ผ้าอ้อมไปทดลองใช้ฟรีๆ 2 โหล และดิฉันเองก็ได้ค่าจ้างอีก 500 บาท แต่ได้มาทราบในภายหลังว่า เขตอื่นที่ทำงานชิ้นนี้ได้ค่าจ้างชิ้นละ 700 ก็มี จึงทำให้ดิฉันรู้ว่าอัตราค่าจ้างงานแต่ละชิ้น ไม่ได้ขึ้นอยู่กับบ. แต่กลับขึ้นอยู่กับหัวหน้างานของแต่ละสายว่า จะหักเข้ากระเป๋าตัวเองกี่บาท แล้วจะเหลือให้ลูกน้องกี่บาท

บางงาน เช่นงานสำรวจตลาดบุหรี่ เมื่อหาลูกค้าตามใบเควสชั่นแนร์แล้ว ผ่านขั้นตอนการสุ่มโทรเรียบร้อยแล้ว จะให้ลูกค้ามาให้สัมภาษณ์ที่ตึกบาราคูด้า ซึ่งงานนี้ก้อทำให้ดิฉันได้พบกับอีกกลยุทธิ์หนึ่งของพนักงานที่นี่ คือ มีการเกณฑ์คนที่ะมาเป็นลูกค้าที่มาจากที่ๆเดียวกัน เช่นวินมอร์เตอร์ไซค์ (บุหรี่ที่ทำการสำรวจคือ มาร์โบโร่ และ แอลเอ็ม แต่โดยปกติลูกค้าที่มีอาชีพขี่มอร์เตอร์ไซค์วินจะไม่ค่อยสูบ ซึ่งอันนี้ก็ไม่ตรงคุณสมัติบัติอยู่แล้ว) แต่พนักงานที่พาลูกค้ามากลับเขียนในใบสัมภาษณ์ว่า ทำอาชีพอิสระบ้าง ทำอาชีพรับจ้างบ้าง เป็นพนักงานบ้าง แล้วก็ให้ลูกค้านั่งแท๊กซี่มาพร้อมกัน โดยจ่ายค่าแท๊กซี่และค่าทางด่วนให้ และลูกค้าจะได้บุหรี่เป็นค่าตอบแทนในการมาให้สัมภาษณ์ 1 ซอง พอให้สัมภาษณ์เสร็จก็จ่ายค่ารถกลับให้ แต่ลูกค้าจะไม่ทราบเลยว่า งานนี้มีการจ่ายค่าตอบแทนให้กับลูกค้าเป็นจำนวณเงินคนละ 200 บาทด้วย

บางงานจะเป็นงานที่หัวหน้าไม่ค่อยจะแจกจ่ายให้ลูกน้องทำสักเท่าไหร่ เช่นงานสำรวจตลาดพิซซ่า แต่งานแบบนี้ไม่ได้ให้พนักงานไปสำรวจลูกค้าของพิซซ่านะค่ะ แต่ให้พนักงานไปสำรวจพนักงานของพิซซ่าอีกทีหนึ่ง หัวหน้าจะได้รับใบสั่งให้ไปทานอาหารอะไรบ้าง วันใด เวลาใด สาขาใด แล้วจะมีใบให้ประเมินสาขานั้นๆโดยมีคำถามให้พนักงานคอยสังเกตุแล้วนำมาเขียน โดยไม่ให้แสดงตัวให้พนักงานสาขานั้นๆทราบว่าเรามาประเมิน โดยบ.จะจ่ายค่าอาหาร ค่ารถให้เสร็จสรรพ งานนี้พวกพนักงานจึงเรียกว่างานกินฟรี แต่แปลกจากการสอบถามกัน ไม่ค่อยมีพนักงานคนไหนได้รับงานนี้ เพราะหัวหน้าจะไปกินกันเอง หรือไม่ก็ให้เพื่อนฝูงญาติมิตรไปกิน แล้วมาเขียนใบประเมินมั่วๆเอาเอง

งานสุดท้าย และท้ายสุด เป็นงานที่ดิฉันไม่เต็มใจที่จะทำนัก แต่หัวหน้าบอกว่าทำไปเถอะเดือนนี้ไม่ค่อยมีงาน คือ งานเดินสัมภาษณ์ตามบ้าน อารมณ์จะประมาณคล้ายๆเซลส์แมนขายของตามบ้าน หัวหน้าจะมีเขตมาให้เราเลือกว่าเราจะเลือกลงสัมภาษณ์เขตไหน พอเลือกแล้วก็จะมีแผนที่อย่างละเอียดอีกทีหนึ่งมาให้ ในแผนที่จะระบุเลยว่า เราต้องไปสัมภาษณ์บ้านหลังไหน โดยปกติจะให้จำนวณบ้านมาเกินกว่าจำนวณโควต้าที่จะต้องสัมภาษณ์เผื่อไม่มีคนอยู่บ้าน หรือลูกค้าไม่สะดวกจะให้สัมภาษณ์ ก่อนเริ่มงานหนึ่งวันก็มีการบริฟงานตามปกติ วันเริ่มงานวันแรก เนื่องจากดิฉัไม่เคยทำงานแบบเดินตามบ้าน หัวหน้าจึงส่งพี่ที่เคยทำมาก่อนมาทำให้ดูเป็นตัวอย่าง 1 หลัง หลังแรกที่พี่เค้าเลือกเป็นร้านตัดผมผู้หญิงค่ะ ซึ่งลูกค้าก็ให้ความร่วมมือดี เสร็จเรียบร้อยพี่เค้าก็กลับ เหลือดิฉันคนเดียว เดินสำรวจดูทั่วๆแล้วไม่มีบ้านหลังไหนที่ระบุเอาไว้ในแผนที่ ที่ดิฉันรู้สึกว่าจะสามารถเข้าไปสัมภาษณ์ได้เลย จนมาเจอกับหลังหนึ่ง อ้อลืมบอกค่ะ งานนี้เป็นงานวิจัยตลาดยาสีฟันค่ะ ดิฉันเห็นว่ามีคนนั่นอยู่บริเวณ์หน้าบ้านจึงได้ถามไปว่า “ขอโทดค่ะ จะรบกวนขอเวลาสักครู๋ สอบถามข้อมูลเกี่ยวกับการใช้ยาสีฟันของคุณพี่ได้ไหมค่ะ” ดิฉันได้รับคำตอบมาว่า “กูไม่เคยแปรงฟันเว้ย ...ึงรีบออกไปไกลๆจากบ้าน...ูเลย เด๋วเรียกตำรวจมาจับแ...่ง” พร้อมกับทำท่าจะลุกมาจริงๆ ดิฉันตกใจมาก เลยกลับบ้านเลย วันรุ่งขึ้นกลับไปเล่าให้หัวหน้าฟัง ไม่มีใครให้คำปรึกษาเลย แต่กลับได้รับเป็นเสียงหัวเราะเยาะแทน

เป็นการจากลากับงานประจำที่ดูไม่น่าประทับใจเอาซะเลย แต่ บ.นี้ก็ทำให้ดิฉันรู้และเข้าใจการตลาดมากขึ้นว่า “มันไม่ได้เป็นอย่างที่เราเห็นหรือได้ยิน จริงๆหรอก มันก็แค่การกลยุทธิทางการตลาดอีกรูปแบบหนึ่ง” เท่านั้นเอง